#50books - 35 Signeren? Nee, bedankt.

#50books is een initiatief van Petepel waarbij elke week een nieuwe boekvraag gesteld wordt zodat wij, gretige lezers, erover kunnen nadenken/praten/grijnzen/bloggen.

De vijfendertigste vraag is: Hebben jullie ook (een) gesigneerd boek(en) met een speciaal verhaal?
 
Als tiener heb ik in de Bijenkorf met razende zenuwen in de rij gestaan om mijn LP door Freek de Jonge te laten tekenen. Ik vond het verschrikkelijk. Voelde me volkomen belachelijk en uiteindelijk kon ik ook nog niet eens lezen wat hij op mijn mooie LP-hoes met dikke stift had gekrabbeld.


Later nog eens een boek laten signeren door Wim de Bie met hetzelfde resultaat. Ik voelde me nog jaren ronduit belachelijk en vol schaamte voor die paar woorden die ik gestameld had.

Nee, laten signeren was niets voor mij. Want na de eindeloze zenuwen had ik dan een krabbel op een boek of LP die ik liever mooi schoon had gehouden.

Maar toen kwam Robin Hobb, een schrijfster waarvan ik zeker wist dat mijn ouders haar boeken geweldig zouden vinden. Ik kon dan ook niet anders dan de Zieners-trilogie (mijn ouders wilden niet in het Engels lezen, dat was voor snobs ;-) ) laten signeren met hun namen erin. Dit keer waren mijn zenuwen of ik wel in het Engels duidelijk zou kunnen maken hoe de namen van mijn ouders gespeld moesten worden. Uiteindelijk loste dit zich makkelijk op omdat ik het op een papiertje voor kon doen.
Mijn ouders waren blij verrast met de boeken en bleken erom te vechten wie verder mocht lezen. Toen ik het jaren later nog eens met ze over deze boeken had, wisten ze nog wel van de inhoud van de boeken maar dat het gesigneerd was speciaal voor hun, daar wisten ze niets meer van.

Signeren? Nee, bedankt, zei ik laatst bij de aanschaf van Kraut door Peter Pontiac. En ik denk dat het zo zal blijven.

#50books - 34 Einde doet er niet toe

#50books is een initiatief van Petepel waarbij elke week een nieuwe boekvraag gesteld wordt zodat wij, gretige lezers, erover kunnen nadenken/praten/grijnzen/bloggen.

De vierendertigste vraag is: Wat spreekt jullie meer aan, het afgeronde verhaal of het open einde?

Hoe vaak heb ik niet een boek verzwolgen waarbij ik de nog te lezen bladzijden aftelden reikhalsend uitkijkend naar de ontknoping om er dan na de allerlaatste regel achter te komen dat er helemaal geen einde is? Dit soort boeken laten mij achter midden op de rails. Ik kan zien waar we vandaan gekomen zijn maar hoe het verder gaat met de inmiddels geliefde hoofdpersonen, zal ik nooit te weten te komen. Zij gaan verder met hun eigen ontwikkeling zonder mij verder nog mee te nemen. En daar zit ik dan hulpeloos en verlaten.
Het hangt dan af of de reis tot dusver boeiend genoeg is geweest om er uiteindelijk toch nog een bevredigend gevoel aan over te kunnen houden en de teleurstelling op het einde te vergeten.

Maar dan de andere mogelijkheid. Het verhaal heeft wel degelijk een pasklaar einde. Zo is het en niet anders. De ontknoping heeft zich voltrokken en de trein is bij het eindstation gekomen waar het niet meer verder kan.
Het moment van onthulling of ontknoping kan een geweldige euforie geven. Alleen is deze vaak slechts van korte duur. Als deze waarheid is ingedaald, wordt het een vanzelfsprekendheid en moet het wel heel ingenieus in elkaar zitten, wil het een blijvende blijheid oproepen.

Een afgerond verhaal of een open einde? Het is de reis er naar toe die het lezen de moeite waard maakt.

#50books - 33 Voortaan zonder auteur

#50books is een initiatief van Petepel waarbij elke week een nieuwe boekvraag gesteld wordt zodat wij, gretige lezers, erover kunnen nadenken/praten/grijnzen/bloggen.

De drieëndertigste vraag is: Wat vinden jullie van auteurs die ook onder pseudoniem publiceren?

Strikt genomen is ieder boekendebuut van een niet publiekelijk figuur een publicatie onder pseudoniem. De lezer weet immers niet wie de persoon is die achter het geschrevene zit.

En dan komt al snel de vraag hoe belangrijk het is om te weten wie iets geschreven heeft. Voor dat wat de lezer leest, maakt het toch immers in principe niet uit. Bij het lezen gaat het alleen puur om dat wat er geschreven staat.

Het is alleen bij het uitzoeken, het kiezen van een nieuw boek dat er op de auteur gelet kan worden. En dan nog is dat niet noodzakelijk. Het kan je zelfs op het verkeerde been zetten omdat iets dat je ooit van een auteur heel goed hebt gevonden in een volgend boek wel een heel erg tegen kan vallen of andersom. In die zin zou er zelfs voor gepleit kunnen worden om helemaal niet meer de auteur bekend te maken of in ieder geval niet van te voren.

Claymore Vol. 20 Remains of the Demon Claw - Norihiro Yagi

Het twintigste deel alweer van Claymore.

Minder vechten, meer dialogen. Daardoor ook meer achtergrondinformatie over waar de gevechten nu eigenlijk over gaan en wie aan wiens kant staat. Voor mij is dit veel spannender dan die delen waarin de meeste bladzijden gevuld worden met schitterende monsters in allerlei standen waarbij ik grote moeite heb en zelfs vaak helemaal niet kan zien wat er nu werkelijk gaande is.

Inmiddels zijn er zoveel spelers op het toneel verschenen dat ik niet meer helemaal helder heb wie nu waar vandaan is gekomen. Hiermee heeft het me aangezet om nog eens vanaf deel 1 te beginnen en de serie met de opgedane kennis weer te herlezen.

Stoner - John Williams

Een levensverhaal zo natuurlijk geschreven dat elk woord niet anders dan de waarheid kan zijn ondanks dat het fictie is.

De hoofdpersoon William Stoner, geboren eind 19de eeuw, doorkruist in zijn bestaan de twee wereldoorlogen in de Verenigde Staten. Hij lijkt het leven te ondergaan en er aan deel te nemen zonder er veel over te zeggen te hebben. Aan de ene kant is het zijn onwetendheid die hem in pijnlijke situaties brengt en aan de andere kant juist zijn eerlijkheid en oprechtheid die hem levenslang duur komt te staan zonder dat hij daar van te voren rekening mee heeft gehouden.
Het lijden ondergaat hij zonder er zich over te beklagen. Hij neemt het zoals het is en bestempelt het dan als onbelangrijk. Wat wel belangrijk is, komt nooit bewust ter sprake.

De heldere manier van hoe het verhaal verteld wordt, maakt het pijnlijke van dit bijna weggegooide leven nog intenser. Het is onmogelijk om niet met Stoner mee te leven.

Een juweel van een boek.

Pentamerone eerste helft - Giambattista Basile

De Pentamerone is een 17de eeuwse raamvertelling waarin in vijf dagen vijftig verhalen worden verteld. In dit eerste deel komen de eerste vierentwintig aan bod.

Zoals in andere raamvertellingen het de mooiste meisjes zijn die de verhalen vertellen, zo zijn juist in de Pentamerone het de meest lelijke oude vrouwen die aan het woord komen. En daarmee is de toon al een beetje gezet van de sprookjes die ten gehore worden gebracht. Tot in het absurde wordt er met metaforen gesmeten, de ene nog hilarischer dan de andere. Het is onmogelijk om met een strak gezicht deze verhalen te lezen.

De sprookjes zelf bevatten voor mij bekende elementen zoals bijvoorbeeld het haar van het gevangen meisjes dat zij laat zakken om een jongeling naar boven te laten klimmen en toch is het niet het sprookje dat mij bekend is.

Opmerkelijk ook is dat de sprookjes met een bepaald onderwerp kan beginnen en dan in de loop van het verhaal helemaal afwijkt naar iets anders en nooit meer op het eerste terugkomt. Slordige vertelling of iets dat bij die tijd hoorde? Ik weet het niet. Voor mij als 21ste eeuwse lezer in ieder geval verrassend. Het maakt het lezen nog eens extra spannend omdat het opeens afgelopen kan zijn of juist nog een paar bladzijden langer doorgaat dan ik zou verwachten.

Omdat de verhalen erg leuk zijn door manier van vertellen en inhoud én omdat ik nieuwsgierig ben hoe de vertelling waarin al deze verhalen zijn ingebed zal aflopen, heb ik deel twee ook aangeschaft.

Claymore 19: Phantoms in the Heart - Norihiro Yagi

Dit volume 19 bestaat uit deel 7 t/m 10 van The Ashes of Lautrec en deel 1 en 2 van Phantoms in the Heart.

De hoofdstukken van The Ashes of Lautrec behelsen voornamelijk vechtscènes waar ik amper kan zien wat er nu eigenlijk gebeurt. Voor mij is het afwachten wie er aan het einde nog leeft en dan verder met het verhaal.
Voor inhoud zit er gelukkig nog de eerste twee hoofdstukken van Phantoms in the Heart bij want anders was het voor mij een zo goed als waardeloos volume geweest.

Mensen die van manga vechtscènes houden met zeer fantasierijke monsters en wonderslanke heldinnen met grote zwaarden kunnen hun lol op. Lees je deze serie voor de inhoud dan snel door naar het volgende deel.