De tekenstijl en de sfeer van deze steampunkstrip blijft zo'n beetje van dezelfde hoge kwaliteit. Het is met name door kleurveranderingen dat iets anders dan het huidige verhaal wordt weergegeven. Zoals wanneer Agatha terugdenkt aan gebeurtenissen uit haar jeugd of wanneer er door iemand een legende wordt verteld en je als lezer die gebeurtenissen uitgetekend ziet worden.
Agatha bevindt zich dit hele deel in Airship City, een stad hoog in de lucht als een waanzinnig grote zeppelin en natuurlijk eigendom is van Baron Wulfenbach. Daar maakt zij kennis met de kinderen uit hooggeplaatste families die met ijzeren hand worden opgeleid door Von Pinn, een dame waar de stoerste held nog een nachtmerrie van zou krijgen. Over hoe zij zo geworden is, wordt danig gespeculeerd, op het absurde af.
Ondertussen is Gilgamesh, de zoon van Baron Wulfenbach wel in Agatha haar kunnen geïnteresseerd. De chemie tussen deze twee roept onmiddellijk romance maar daar willen zij zelf (nog) niets van weten. Het brengt in ieder geval veel humor met zich mee.
Tijdens een van haar dwalingen door Airship City stuit Agatha ook nog op de in ijzeren ketenen vastgehouden Othar Tryggvassen, de avonturier. Een groter ego is nog niet eerder geïntroduceerd. Voordat Agatha werkelijk kennis met hem kan maken, wordt ze alweer ergens anders naartoe meegenomen. Maar ik weet zeker dat dit niet het laatste zal zijn dat we van Othar te zien krijgen.
En zo zijn er meer introducties en gebeurtenissen die schreeuwen om een vervolg. Want wat te denken van al die Jägermonsters die Agatha zo heerlijk vinden ruiken? Wat zal er toch met haar zijn? En dan die laatste pagina met de pratende kat? Hilarisch!
Ja, deel drie staat al op mijn beeldscherm klaar om gelezen te gaan worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten