Discworld 38 I shall wear midnight - Terry Pratchett

Jarenlang kwamen er nieuwe deeltjes van de Discworld-serie uit tot Terry Pratchett ziek werd en in 2015 stierf. Ik dacht dat ik zo'n beetje de hele reeks had gelezen maar nu kwam ik er achter dat er nog vier ongelezen deeltjes over waren. Nummer 38 tot en met 41. Ook dacht ik dat vorig jaar of op zijn hoogst eervorig jaar nummer 37 had gelezen. Dat blijkt ook niet te kloppen, dat was in 2014. Het geheugen haalt vreemde grappen met me uit. Maar gelukkig ben ik door de jaren heen voldoende door de wol geverfd om de Discworld en een aantal terugkerende personages in dit 38ste deel te herkennen, wat het leesgenot zeker verhoogd.

I Shall Wear Midnight verhaalt van de jonge heks Tiffany Aching die volwassen wordt. Misschien is het wel een coming of age verhaal maar dan wel met de typische Discworld elementen waar niets voor niets is, de magie overal op de loer ligt, de humor zich regelmatig  laat zien en heksen zelf wel bepalen wat goed voor ze is. Prettig lichtvoetig leesvoer met net iets meer diepgang waardoor het interessant blijft.

Ik zie er wel een beetje tegenop om de laatste drie boeken te gaan lezen want er komt nooit meer iets nieuws. Maar als ik dan naar mijn geheugen kijk, kan ik daarna best weer bij het eerste deel beginnen en heb ik een hele reeks nieuwe boeken voor me.

Aleksej Slapovski - De zielsverwisseling

Dit is typisch zo'n boek dat ik vond op de Deventer boekenmarkt en heb uitgekozen op de titel, klinkt wel intrigerend, de auteur, een moderne Rus maakt me nieuwsgierig en de prijs, aan 4 euro is geen buil te vallen.

De auteur is dichter, zanger en acteur. Dit is zijn eerste roman en in Rusland is dit een bestseller geworden. Het is voor het eerst uitgegeven in 1994.

Ik ben zeer gecharmeerd van oude Russische schrijvers zoals Tolstoj en Dostojevski. Daarom was ik nieuwsgierig hoe een moderne Rus het eraf zou brengen. Dat is me helaas niet heel goed bevallen. Tenminste niet bij deze moderne Rus, over anderen kan ik natuurlijk niet oordelen.

Het begin van het verhaal wist me nog wel te boeien. Daarin merkt de hoofdpersoon die midden in zijn leven staat opeens  dat zijn bewustzijn in een ander lichaam zit. En dit betekent dat hij door alle anderen om hem heen als die persoon gezien wordt. Het op deze manier doorvoelen van iemand anders zijn leven met alle voor- en nadelen, is best een goeie vondst.

Alleen gaandeweg springt dit bewustzijn nog een paar keer over naar andere lichamen waarbij er zelfs een keer naar een kip overgesprongen wordt, voor het weer uiteindelijk in zijn oorspronkelijke lijf terechtkomt.

Bij de tweede keer dat hij wisselde van lichaam begon het al als een trucje aan te voelen en was wat mij betreft de ziel uit het verhaal. De schrijfstijl kon het leesgenot ook niet redden. Daar zit voor mij weinig kraak noch smaak aan. Geen idee of een andere vertaler daar meer van had kunnen maken maar in ieder geval in deze uitgave zou ik dit boek niemand willen aanraden. Mijn exemplaar gaat dan ook in een minibieb verdwijnen in de hoop dat er iemand anders nog wel wat leuke uren mee kan beleven.

Koning van Katoren - Jan Terlouw

Door de actie Geef een Boek Cadeau (waar ik nog steeds niet helemaal van begrijp hoe het werkt) lag dit boek in hoge stapels in de boekwinkels voor maar 2 euro. Dit boek dat in mijn jeugd in de klas is voorgelezen en in bezit was van een vriendin waar ik het van leende als iets van grote waarde, kon ik dan ook niet laten liggen.

In de loop van de tijd zal ik het dan ook nog wel een paar maal hebben gelezen maar nu was het toch wel al een hele tijd geleden en ik was heel erg benieuwd hoe dit boek zich in de loop der jaren heeft gehouden. En nu kan ik zeggen dat het tijdloos is.

Wat een schitterend verhaal, wat een sprookje. Wat een klassieker.
Na het overlijden van de koning meldt een jongen zich om koning te worden. Om van hem af te komen wordt hem toegezegd koning te mogen worden als hij zeven schijnbaar onmogelijke opdrachten vervuld.
Het leuke is dat deze opdrachten maatschappelijke problemen in zich huist zonder dat ze opdringerig worden. Oftewel het is te lezen op het niveau waar je zelf zin in hebt. Als avonturenroman of als een meer politiek manifest.

De wat simpelere taal maakt het geschikt voor alle leeftijden, al voelt het voor de doorgewinterde lezer soms wat kinderlijk aan. Het verhaal zelf is echter zo boeiend dat ik dat snel weer vergat.

Logicomix - Apostolos Doxiadis en anderen

Een graphic novel waarin zoals de ondertitel al zegt er een epische zoektocht naar de waarheid wordt weergegeven. En wel de zoektocht van wiskundige en filosoof Bertrand Russell. Best een heikele onderneming van de makers maar wat mij betreft zeer geslaagd.

Het boek geeft weer hoe het boek tot stand is gekomen, de grote speech van Bertrand Russell en daarmee zijn hele levensverhaal. De afwisseling van deze drie gezichtspunten maakt de zwaarte van het onderwerp wat beter behapbaar. Want zwaar is het wel. Echt een verhaal om het hoofd er goed bij te houden. Het gaat immers om het kunnen grijpen van de waarheid en het telkens weer ervaren dat het tussen de vingers doorglipt.

De stripvorm is redelijk klassiek met heldere kleuren en relatief simpele figuren. De uitdrukkingen van de mensen zijn doeltreffend weergegeven en hier en daar wordt er met de bladspiegel gespeeld.

Wat de filosofie betreft voelt het als een prachtige inleiding voor mensen die daar wat van willen proeven.

Mag ik even iets tegen je aanhouden? - Japke-d. Bouma

Na tien jaar actief zijn in de medezeggenschap waarvan zes als een van de voorzitters in de OR, nam ik vorig jaar afscheid om ruimte te maken voor fris bloed. Bij het laatste etentje van de OR in die samenstelling werd een ABC voorgelezen waar iedereen in voorkwam en kregen de leden die zich niet meer verkiesbaar hadden gesteld een cadeau. Mijn cadeau was dit boek met de begeleidende woorden dat ik altijd zo kritisch was op taal. Niet dat ik goed ben in taal, verre van, maar wat mij betreft moeten notulen kloppen en brieven helder zijn in hun bedoeling. Wel grappig dat mijn luis-in-de-pels gedrag ook nog een boek over taal heeft opgeleverd.

Al had ik wel eens van Japke-d. Bouma gehoord, ik had nog nooit iets van haar gelezen. En helaas ben ik er nu niet echt door gegrepen. Dat komt misschien ook omdat in een boek als dit columns gebundeld zijn en ik er dan altijd meerdere achter elkaar ga lezen terwijl ze geschreven zijn om er hooguit een per dag te lezen. Zo gebundeld komen ze op mij over als een bepaald trucje om naar taal te kijken met een ondertoon van wat ben ik toch leuk en scherp.
Uit de stukjes van Paulien Cornelisse spreekt liefde en verwondering over de taal en dat mis ik bij Japke-d. Bouma ondanks dat ze ook wel daadwerkelijk scherp en hier en daar grappig is.

Clarkesworld Magazine Issue 160 January 2020

Het januarinummer van Clarkesworld Magazine bevat 6 korte verhalen van Amerikaanse, Slovaakse, Koreaanse en Chinese hand plus vier non-fictie artikelen en een cover geïllustreerd door een Spaanse met name game ontwerper.

Erg leuk en goed opgebouwd vind ik Monster geschreven door Naomi Kritzer. Heden wordt uitgelegd aan de hand van fragmenten uit het verleden. Het gaat over gepest worden, er niet bij horen, jezelf zijn en oplossingen bedenken. Voor mij herkenbaar en daarom ook aardig om te lezen. En het gaat over hij die vroeger een vriend was, die nu een monster is geworden. Dat ken ik eerder andersom en daarom ook eens interessant om mee te beleven. Het is zo natuurlijk geschreven dat heel makkelijk is om meegenomen te worden in deze bekende situatie. En toch staat het niet voor niets in een blad met SFF-verhalen.

In The AI That Looked at the Sun laat de Slovaakse Filip Hajdar Drnovšek Zorko ons ervaren wat er met een IA gebeurt die zelfbewust wordt. Wat mij betreft altijd een onderwerp dat blijft boeien omdat het de mogelijkheden van wat er in de toekomst gaat gebeuren blijft onderzoeken.

Rita Chang-Eppig gaat nog een stap verder in The Last to Die waarin de mensen die zich niet hebben laten cybernizeren op een eiland zijn verzameld om daar te sterven. Een gecybernizeerde maakt kennis met mensen op dat eiland en komt er achter dat er voordelen zijn aan sterven.
Een mooi verhaal dat me weer eens liet stilstaan bij onze verbeterdrang en dat we wel eens te ver kunnen gaan.

Want verbeteren willen we. Zo laat ook het verhaal The Perfect Sail zien geschreven in het Koreaans door I-Hyeong Yun en vertaald door Elisa Sinn en Justin Howe. Hierin zien we een wereld waarin vele versies van onszelf leven en er ervaringen van anderen aan ons toegevoegd kunnen worden. De vraag is wat er dan gaat gebeuren. Weer een mooie denkmogelijkheid.

En als je denkt dat ouderen altijd vast willen blijven houden aan oude tradities dan is het Chinese verhaal The Ancestral Temple in a Box door Chen Qiufan en vertaald door Emily Jin, een mooi verhaal om je te laten verrassen. Tijdens het lezen vroeg ik me maar de hele tijd af waar dit heen moest gaan tot ik op een zeer bevredigend einde getrakteerd werd .

Nikopol-trilogie: Deel 2 Lady in Blue

Het eerste deel van de Nikopol-trilogie had bij mij verwachtingen geschapen voor dit tweede deel die helemaal niet uitkwamen. Het speelt zich weliswaar af in hetzelfde universum en het tijdstip waar we op het einde van het eerste deel zijn achtergebleven maar het richt zich op andere spelers in het verhaal. Het kostte mij dan ook even tijd om mijn verwachting hier naar toe bij te stellen.

Bij het openen van het boek viel er een krant uit. Ik nam aan dat degene van wie ik dit boek geleend had dat er zelf een keer ingestopt had. Maar bij nader inzien bleek deze krant bij het verhaal zelf te horen. Het bericht over nieuws dat uit de toekomst naar het verleden zou zijn geseind. Oftewel over wat ons nog allemaal te wachten staat. De krant is van 1995 en het verhaal speelt zich af in 2025. Door het nu in 2020 te lezen voelt het alsof ik nu in de toekomst leef, een gevoel dat ik niet vaak gehad heb.

Lady in Blue is niet voor de poes. Zij is het die de berichten naar het verleden heeft gestuurd. En zij is het die heel wat gruwelen meemaakt waarbij zij zich uitstekend weet te weren, ook al heeft zij niet helemaal controle over wat er met haar gebeurt. Een typisch Enki Bilal thema, zou ik zo denken.

De tekeningen zijn weer van adembenemende gruwelijk- en schoonheid. Eerst lijken het kleurpotloodtekeningen maar bij nader inzien is er nog veel meer aan de hand. Tekeningen om lang naar te kunnen kijken.