Blue Mars - Kim Stanley Robinson

Het derde deel van de Marstrilogie van Kim Stanley Robinson heet Blue Mars. De delen Red Mars en Green Mars heb ik gelezen in 2015 en 2016, voor mijn geheugen een ontiegelijke lange tijd geleden. Maar op een of andere manier wist ik nog heel goed de sfeer van deze boeken, al kon ik geen personage meer opnoemen. Voor het lezen van Blue Mars zijn de vorige twee delen niet noodzakelijk maar het geeft wel meer een verdieping van het verhaal. Als lezer heb je dan meer wortels voor waar het in dit boek op voortborduurt.

In deze behoorlijke dikke pil van meer dan 700 bladzijden worden de  verschillende facties op Mars (de rode die niets willen veranderen aan de planeet en zichzelf willen aanpassen tegenover de groenen die Mars naar hun hand willen zetten) belicht door de gebeurtenissen vanuit de verschillende personages te laten vertellen. Interessant vond ik ook hoe de achterblijvers op het bijna door de mens verwoeste Aarde worden gezien en hoe de mensheid naast Mars nog meer planeten gaat koloniseren. Dit laatste gebeurt omdat mensen niet met elkaar eens zijn en dan op een andere plek hun eigen ideeën van leven gaan ontwikkelen maar ook omdat er te veel mensen voor één planeet zijn.
Mooi vond ik dan ook de discussies over voortplanting nu mensen hun levenslengte minstens 1x kunnen verlengen en misschien nog wel langer naarmate de verouderingsremmers worden doorontwikkeld. Daarbij wordt ook aangekaart hoe het is voor mensen om zo lang te leven. Er komen levensfases die de mensheid nog niet eerder hebben meegemaakt bijvoorbeeld. En is dat uitrekken van het bestaan uiteindelijk wel zo wenselijk? Doordat ik daadwerkelijk meeleefde met de personages door vanuit hun beleving op Mars te zijn, voelde het levensecht en heeft het me meerdere keren zelf doen stilstaan bij wat ik er nou eigenlijk van vind.

Zoals ook in de andere boeken hadden de beschrijvingen van het landschap en elke stap die iemand zet van mij wel wat minder gemogen. Dat soort gedeeltes heb ik dan ook meer diagonaal gelezen.
Toch neemt het niet weg dat ik het een briljant boek vind. Juist doordat het de menselijke geest zo haarfijn beschreven heeft.

Fairlady - Brian Schirmer, Claudia Balboni & Marissa Louise

Weer een verrassing uit de Humble Bundle Leading Ladys. Jenner Faulds is de eerste en enige vrouwelijke "Fairman", een privé detective met een speciale licentie in een high fantasy wereld.  

De mysteries die Jenner oplost zijn interessant en prikkelend. In een fantasy wereld is er genoeg ruimte voor allerlei soorten magie en spectaculaire wezens met hun eigen regels en daar wordt in deze verhalen ook smaakvol gebruik van gemaakt. Zo ook het dorp waar Jenner woont dat als je uitzoomt blijkt te bestaan uit een uit elkaar gevallen harnas van een gigaridder.

Opvallend in deze strip vind ik de schitterende kleuren waar gebruik van wordt gemaakt. Deze zijn tegelijkertijd natuurlijk als dat ze fantasievol zijn. Het geeft een heel eigen sfeer aan de wereld van deze Fairlady.

Er wordt ook vaker gebruik gemaakt van de twee bladzijden naast elkaar. In een papieren boek kan dat nog wel eens verkeerd uitvallen omdat de naad een deel van de tekeningen laat wegvallen. Ik heb van dit boek een digitale versie en daardoor kon ik volop genieten van deze twee bladzijden vullende tekeningen.

Een boek geschikt voor een ieder die van strips en fantasy houdt en ook wel van mysterie. De kwaliteit van deze strip vind ik wel dermate hoog dat ik had verwacht dat er wel meerdere delen zouden zijn. Maar deze verzameling van de eerste verhalen lijken gelijk ook de laatste te zijn. Heel jammer, dit had een mooie reeks kunnen worden.

Blue Monday volumes 1, 2 and 3 - Chynna Clugston Flores

 

Weer een reeks e-strips uit de Humble Bundle Leading Ladies met dit keer de titel Blue Monday. Een titel die zowel slaat op een van de hoofdfiguren namelijk Blue (ook wel te herkennen aan haar haarkleur) als op de tijd van leven waarin deze strip zich afspeelt namelijk op de middelbare school. 

Nu heb ik heel lang dit soort verhalen leuk gevonden maar wellicht dat ik als vijftiger dit nu wel zo'n beetje gezien heb. De eerste verhalen zat ik dan ook meer verplicht te lezen dan dat ik het echt leuk vond. Al die verliefdheden, al dat onderling gepest, het gedoe tussen de seksen, het zal wel, dacht ik.

Maar opeens kwamen er ook wat mythische of ook wel fantastische elementen bij kijken die het heel grappig maakte. Ook ging ik steeds meer de muzieknummers die bij de avonturen staan afgedrukt herkennen als de muziek uit mijn eigen tienerjaren, de jaren tachtig.

Daarbij komt ook dat de vriendengroep die gevolgd wordt in Blue Monday niet de populairen op school zijn, eerder een beetje afwijkend maar ook weer niet heel extreem. Ik voel me er wel thuis bij. 

Ik kan me heel goed voorstellen dat als mensen van die leeftijd zijn en dit lezen zich heel erg begrepen voelen. Het is dan wel een Amerikaanse omgeving maar ik denk dat veel westerse kinderen dezelfde ontwikkeling op de middelbare school meemaken. 

De tekenstijl heeft iets van manga maar dan met meer details en kleur, heel veel kleur. Vooral emoties zijn zeer expliciet uitgedrukt wat ik zelf wel heel grappig vind om naar te kijken. Het maakt de situatie nog in leefbaarder. 

Leuk om kennis mee gemaakt te hebben maar ik hoef er niet nog meer van te lezen. Drie delen zijn wel genoeg.

Clarkesworld Magazine Issue 199 April 2023

In deze 163 pagina tellende Clarkesmagazine van april 2023 staan acht science fiction/fantasy verhalen van auteurs van vier verschillende nationaliteiten en vier non-fictie artikelen. 

Om met non-fictie te beginnen, werd ik enthousiast van het interview met de drie samenstellers van het boek Life Beyond Us. In het artikel Stellar Synergy: A Conversation with Susan Forest, Julie Nováková, and Lucas K. Law spat de liefde en enthousiasme eraf voor science fiction en wetenschap. Zij hebben dan ook science fiction verhalen verzameld en deze laten volgen door een wetenschappelijk artikel over hetzelfde onderwerp. Het is een meer dan 600 pagina's tellend boek geworden en is net deze maand uitgekomen. Het maakte me op zijn minst nieuwsgierig.

Niet verwonderlijk maar wel opvallend hoeveel verhalen er gaan over kunstmatige intelligentie die een bedreiging vormen voor de mensheid. Zeker geen nieuw gegeven maar ik heb wel het idee dat het vaker als onderwerp wordt gekozen dan een tijdje terug. Zo is in There Are the Art-Makers, Dreamers of Dreams, and There Are AIs geschreven door Andrea Kriz de AI's verboden om kunst te maken. En de mensen zijn zo bang dat er toch wat kunstmatigs doorheen glipt dat kunstenaars een licentie moeten hebben, willen ze kunst mogen maken. Dus de mens beperkt zich door zijn angst. In dit verhaal op een interessante manier in beeld gebracht.

Het duurde even voordat ik de context doorkreeg van Keeper of the Code geschreven door Nick Thomas. Het is wat abstract en toch ook weer menselijk. Het werd mij niet helemaal duidelijk of de hoofdpersoon een mens is of een kunstmatig wezen of wellicht nog iets anders. Uiteindelijk doet het er niet toe. Deze Keeper vindt code van planeet 1, code dat taboe is want deze mensen hebben hun eigen wereld vernietigd, vergiftigd. Maar de Keeper vindt smeekbeden om hulp. In plaats van zelf te beslissen wat te doen, helpen of vernietigen, legt de Keeper het voor aan een programma die alle informatie zorgvuldig afweegt. Als lezer van planeet 1 leefde ik vooral erg mee met wat er voor informatie gevonden ging worden en werd verrast door de beslissing van de Keeper om niet zelf actie te ondernemen ondanks zijn compassie met de mensen van planeet 1. Een verhaal waarbij ik door elkaar geschud werd. Altijd een goed teken.

The Librarian and the Robot geschreven door Shi Heiyao en uit het Chinees vertaald door Andy Dudak, voelt aan als een modern sprookje. Ontsnapt vanuit planetaire oorlogen komt de hoofdpersoon op aarde dat allang door de mensheid verlaten is. Achtergebleven zijn vele bibliotheken en deze worden haar levensdoel. Samen met een robot die zij vindt en repareert, gaat ze alle kennis op papier verzamelen om deze te bewaren. Alle digitale kennis print zij uit omdat papier langer houdbaar is dan al die steeds wisselende dataformaten. Dit vond ik een charmant detail in het verhaal. De ontwikkeling van het plot zit 'm in wat de robot van haar leert. Eenvoudig maar toch ook ontroerend.

Hoe ik talent voor het leven kreeg - Rodaan Al Galidi

Dat er veel verborgen leed is, weet ik ergens ver weg in mijn achterhoofd wel maar realiseer dit toch heel weinig. Het grote leed wordt elke dag in de media breed uitgemeten maar de zware depressie van de buurman of de psychische mishandeling van een collega ontgaat me volledig. En tot ik dit boek van Rodaan Al Galidi had gelezen, had ik er ook geen idee van wat een asielzoeker in Nederland heeft te doorstaan.

Ik had toch altijd geleerd dat wij het zo goed hebben in ons land. Dat we in een democratie leven met giga veel vrijheden. Ook leerde ik dat we zo'n tolerant land zijn maar daar ben ik de laatste jaren helaas wel van terug gekomen. En dat van die vrijheden blijkt ook lang niet voor iedereen in Nederland te gelden. Dat dit zo beperkt is voor asielzoekers was nooit tot mij doorgedrongen en vol afgrijzen heb ik Hoe ik Talent voor het Leven Kreeg gelezen over een asielzoeker uit Irak die tien jaar heeft moeten wachten voor hij weer verder kon leven.

Het is geschreven vanuit de asielzoeker zelf hoe hij zijn dagen vol verveling doorbracht. Het wachten zonder uitzicht op wat komen gaat. De manier waarop het geschreven is, voelt voor mij rauw, nergens mooier gemaakt dan het is, rechtstreeks uit het gepijnigde hart en de gemangelde geest. Eerlijk gezegd ben ik geschokt dat wij dit in Nederland zo hebben laten bestaan en ben ik verbaasd dat niet veel meer asielzoekers of door zelfmoord of door een andere gewelddadige actie een uitweg hebben proberen te zoeken.

Het boek heeft me ook aan het denken gezet wat landen en grenzen nu eigenlijk zijn, hoe het kan dat de ene meer recht heeft om ergens zich op de aardbol op te houden dan een ander en dat we allemaal gevangen zitten door de hekjes die we overal neergezet hebben. Te  bizar voor woorden als ik daar dieper over denk.

Een boek dat me pijn deed om te lezen maar me ook wel wat meer wereldwijs heeft gemaakt. Het zou bijna verplichte kost voor alle Nederlanders moeten zijn.

De eerste kip van Nederland - Joost Oomen en Yoko Heiligers

Als bedankje bij het laatste exemplaar van mijn Kakkerlakjeslidmaatschap kreeg ik dit boekje De eerste kip van Nederland.

Geen idee wat ik ging lezen bekeek ik de voorkant en was gelijk gecharmeerd van hoe de letters van de titel zich om de tekening van de kip hebben gedrapeerd.
Het verhaal wordt verteld vanuit twee perspectieven, twee mensen die zich ieder aan een andere kant van een rivier bevinden. De ene is de eigenaar van de kip die deze kwijtraakt, de ander vindt de kip die de rivier is overgestoken. De eerste kip van Nederland dus dat riep wel wat vragen op.

Naast dat het verhaal speels is van zichzelf, is het ook speels weergegeven door de tekst en tekeningen met elkaar het verhaal te laten vertellen. Zoals een rivier die over de bladzijden getekend is en tekst aan de noord- en de zuid-kant waarbij je als lezer geen uitleg nodig hebt vanuit wie nu wat verteld wordt. En dit allemaal zonder dat het een strip is.

Ik ben zeer verrast door de eenvoud en de kracht van de combinatie van woord en beeld.

Natuurlijk heb ik mijn abonnement gelijk vernieuwd.

Clarkesworld Magazine Issue 198 March 2023

Het 198ste nummer van Clarkesworld Magazine bevat acht science fiction/fantasy verhalen van ieder ongeveer dezelfde lengte. Dat is iets wat weinig voorkomt in dit tijdschrift. Vaak zit er wel minstens één novelle tussen. Ik vond deze lengtes van rond de vijftien bladzijden wel heel fijn.
Daarnaast vijf non-fictie artikelen waaronder de uitslag van het beste van 2022 in Clarkesworld Magazine.

En wat dit nummer nog meer bijzonder maakt, is dat ik bijna alles interessant en de moeite waard vond. Vaak kan ik het wetenschappelijke artikel niet helemaal volgen of zegt het interview met een auteur mij niet zoveel omdat ik de auteur niet ken.
Maar in dit nummer vond ik “The Greenery Around Me Held Secrets I Would Never Learn”: Plant Life in Contemporary Science Fiction geschreven door Samantha Hind over plantenleven in science fiction heel leuk, onder andere omdat de voorbeelden die ze geeft voor mij herkenbaar waren.
En het interview Clones And Consciousness: A Conversation with Nadia Afifi was voor mij aanvullend omdat deze auteur al meerdere verhalen in Clarkesworld Magazine heeft gepubliceerd die mij ook al waren opgevallen.
Door het interview Striking A Balance: A Conversation with Janice L. Newman and Gideon Marcus of Galactic Journey leerde ik van het bestaan van Galactic Jouney af, een blog waarin geschreven wordt over 55 jaar geleden alsof het nu is. Intrigerend.

Van de verhalen zijn er vaak een paar waar ik niet goed weet waar de auteur nu precies naar toe wil of raakt het me niet. In dit nummer waren ze bijna allemaal raak.
Zo greep gelijk het eerste verhaal, Love in the Season of New Dance, van de Nederlandse Bo Balder me, door heel compact de liefdevolle observaties van het paringsritueel van een bepaald soort alien door een wetenschapper te beschrijven.
Of wat te denken van een kadavercamera, een 3D-fotocamera die een mens vastlegt voor als ie gestorven is en geliefden nog met die persoon op de foto kunnen voor een fijne herinnering zoals verteld door Angela Liu in Pinocchio Photography.
The Spoil Heap geschreven door Fiona Moore wist mij te boeien door te schrijven over het doel van kunstmatige intelligentie en hun (on)afhankelijkheid van mensen.
Shari Pail prikkelde mij gelijk door aliens volkeren die hun eigen leefomgeving verpest hebben te laten huisvesten op nieuwe planeten. In Bek, Ascendant wordt verteld dat 60% van de volkeren dit ook niet overleven door hun eigen gedrag. Dat gaf me wel even te denken.
Nu dacht ik na zoveel kwaliteit het nu wel zou inzakken maar daar was Shih-Li Kow met Failure to Convert dat me mee deed leven met een labkloon (niet te verwarren met natuurlijk geboren klonen) die het niet lukt te slagen om te converteren naar een volwaardig mens en langzaamaan een ander beeld van zijn eigen bestaan krijgt.
Daar kwam nog een keer Zeta-Epsilon bovenop van de hand van Isabel J. Kim waarin kunstmatige intelligentie van een ruimteschip langzaam versmelt met een menselijk jongetje en de omgeving dit niet begrijpt.
Ook AI Aboard the Golden Parrot vond ik niet te versmaden. Hierin vertelt Louise Hughes over een ontsnapt pretparkpiratenschip waarvan de kunstmatige intelligentie toch wel de mensen mist maar niet meer welkom is in de stad. Het schip is treurig maar gaat ook dapper verder op weg.
Wat een geweldige ideeën allemaal en zeker ook beelden om nog wat langer tot me door te laten dringen.