Ik ben God - Gerrie Hondius

Op de Haarlemse Stripdagen vorig jaar tijdens het doorspitten van de ene doos vol strips na de andere, sprong voor mij opeens deze titel eruit. De combinatie van de kaft met een foto van een wolkenhemel, de tekst IK BEN GOD en daaronder een tekening van een vrouwelijke figuur die mij qua stijl aan Jan Kruis van Jan, Jans en de kinderen deed denken, maakte mij gelijk nieuwsgierig waar dit stripboek of graphic novel zoals het ook wel genoemd wordt, over zou gaan. De auteur Gerrie Hondius was voor mij een nieuwe naam dus dat gaf mij ook geen houvast. Omdat de Haarlemse Stripdagen er ook zijn om nieuwe juweeltjes te ontdekken, besloot ik het er op te wagen en het boek mee naar huis te nemen.

Na de eerste bladzijden was ik bang dat ik het te flauw zou vinden. De ik-figuur die Gerrie zelf is, wandelt zo wat door haar dagen heen en vraagt zich soms wat af. De tekeningen lijken allemaal erg op elkaar, meestal Gerrie zelf in bed of wat lopend over straat.


Maar gaandeweg het boek, ben ik zowel de relatief eenvoudige tekeningen en de interne monologen steeds meer gaan waarderen. Totdat ik zelfs bij het verder uitdenken over dat Gerrie zelf God is, werkelijk enthousiast ben geworden.

De schrijfstijl is zo levensecht en herkenbaar dat je als lezer de gluurder bent die in iemands privé-leven meekijkt. De dialogen met haar vader die en passant lijken voor te komen, vind ik heel ontroerend doordat ze het een en ander van elkaar vragen en toch zoveel respect voor elkaar hebben. Haar moeder is overleden maar is regelmatig als engel of gids aanwezig. En Gerrie slaat zich met humor, relativering, zelfspot en een prettig filosofisch analytisch vermogen door het leven heen.

Ja, doe mij nog maar zo'n autobiografische literair stripboek.