Doorgaan naar hoofdcontent

#50books - 2016.13 Van heden naar verleden en weer terug

In deze vierde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Hendrik-Jan die dit jaar de vragen stelt.
En de dertiende vraag is:
In welke roman wordt volgens jou het spel met de tijd mooi gespeeld?

Spelen met de tijd is bij uitstek een favoriete bezigheid van science fiction/fantasy schrijvers, het genre waar ik groot fan van ben. Daarbij staat tijdreizen al jaren op nummer een. Maar er zijn nog andere manieren om met de tijd om te gaan.

Dan Simmons weet in zijn Hyperion Cantos (vier boeken waarvan Hyperion het eerste deel is) je hoofd als lezer meerdere malen te laten duizelen. In de eerste instantie omdat de personages en de gebeurtenissen je zo bij de strot grijpen dat je wel door moet lezen omdat je niet kunt wachten met hoe het verder gaat. Maar daarnaast ook omdat hij de tijd op verschillende manier op zijn kop zet.

Hij beschrijft het door de ruimte reizen waarbij de reizigers voor hun gevoel slechts weken hebben doorgebracht terwijl mensen buiten het ruimteschip al vele jaren verder zijn in hun leven. Dit gegeven is ook vaak gebruikt in ruimtereisverhalen en maakt het boek dan ook niet heel bijzonder.

Het is de planeet Hyperion die je hoofd laat zoemen. Daar zijn de tijdtombes die teruggaan in de tijd en die in de toekomst zijn gebouwd om een reden die niemand weet.

Een aantal pelgrims reist naar deze tomben. Het verhaal gaat dat allen behalve een zullen sterven en deze mag een wens doen. Onderweg naar de tomben vertellen de pelgrims elkaar hun levensverhaal en deze hebben allen op een of andere manier met tijd te maken.

De meest intrigerende vond ik die van Sol Weintraub wiens dochter ooit bij de tijdtombes is geweest en de Merlijnziekte heeft opgelopen, elke dag wanneer zij gaat slapen, wordt zij twee dagen jonger. Deze ziekte is geïnspireerd door Arthur, The Once and Future King door T.H. White waarin de tovenaar Merlijn zijn leven omgekeerd leeft en hij steeds meer vergeet wat er is gebeurd maar wel de toekomst weet.

De uiteindelijke ontknoping in het vierde deel maakt het een onvergetelijke ervaring waar kapitein Janeway van Star Trek: Voyager een stevige hoofdpijn aan over zal houden.


Reacties

Unknown zei…
Haha die laatste verwijzing! Gelukkig heb ik die aflevering gezien, anders had ik hem niet begrepen :P. Maar dit boek doet me erg denken aan The Canterbury Tales van Geoffrey Chaucer: pelgrims die naar een heilige plek reizen.

Populaire posts van deze blog

Liefde in Beeld - Margreet de Heer

Margreet de Heer, vanaf oktober 2017 voor drie jaar Stripmaker des Vaderlands en ik had nog niet eens van haar gehoord. Schandalig! Ik maakte kennis met haar door de tweewekelijkse podcast van het Stripjournaal waarin zij inmiddels een vaste gast is geworden. Haar onaflaatbare enthousiasme voor strips werkte op mij zo aanstekelijk dat ik nieuwsgierig werd naar wat zij zelf heeft gemaakt. En daarmee schafte ik Liefde in Beeld aan. Dit boek heeft mij zeer aangenaam verrast. Want in plaats van een verhalende strip is dit een boek waarin Margreet de Heer over allerlei aspecten van de liefde filosofeert en daarbij ook haar eigen ervaringen gebruikt ter illustratie. En dan natuurlijk niet alleen in woord maar vooral ook in beeld. De tekeningen kwamen eerst eenvoudig op mij over maar hoe meer ik er van zag, hoe meer ik doorkreeg hoe door wat subtiele kleurverschillen er heel veel diepte in de plaatjes zitten.  Enkele onderwerpen die in dit boek langskomen zijn zeven soorten liefde, seks, de

Mag ik even iets tegen je aanhouden? - Japke-d. Bouma

Na tien jaar actief zijn in de medezeggenschap waarvan zes als een van de voorzitters in de OR, nam ik vorig jaar afscheid om ruimte te maken voor fris bloed. Bij het laatste etentje van de OR in die samenstelling werd een ABC voorgelezen waar iedereen in voorkwam en kregen de leden die zich niet meer verkiesbaar hadden gesteld een cadeau. Mijn cadeau was dit boek met de begeleidende woorden dat ik altijd zo kritisch was op taal. Niet dat ik goed ben in taal, verre van, maar wat mij betreft moeten notulen kloppen en brieven helder zijn in hun bedoeling. Wel grappig dat mijn luis-in-de-pels gedrag ook nog een boek over taal heeft opgeleverd. Al had ik wel eens van Japke-d. Bouma gehoord, ik had nog nooit iets van haar gelezen. En helaas ben ik er nu niet echt door gegrepen. Dat komt misschien ook omdat in een boek als dit columns gebundeld zijn en ik er dan altijd meerdere achter elkaar ga lezen terwijl ze geschreven zijn om er hooguit een per dag te lezen. Zo gebundeld komen ze op mi

Julian - Fleur Pierets

Op de voorkant staat 'Fleur en Julian gingen trouwen in de 22 landen waar het homohuwelijk was toegestaan. Julian stierf na het vierde jawoord'. En dat is precies waar dit boek over gaat. Na een korte samenvatting van amper twee bladzijden over hun relatie, beschrijft Fleur Pierets hoe haar geliefde, Julian, in haar armen sterft. Niks sentimenteels maar rauwe rouw volgt. Rouw die volledig invoelbaar is en het nog eens extra pijnlijk maakt bij het lezen over hoe gelukkig deze twee met elkaar zijn geweest. De grote lijn van het verhaal is van de ontmoeting met de liefde op het eerste gezicht tot het sterven van Julian tot de tijd die daarop volgt waarin Fleur rouwt. Fleur Pierets springt moeiteloos door de tijd heen-en-weer en als lezer kan ik net zo makkelijk meespringen. Er is nooit een moment dat ik me afvraag wanneer iets zich afspeelt in de tijd. Het is zoals een rouwende voortdurend in het verleden schiet en daarmee telkens op een ander punt uitkomt.  Het lezen over hun lie