De schrijfstijl is zonder flauwekul zoals ik de auteur zelf ook had zien beweren in een artikel van Onze Taal. Dat neemt niet weg dat het vol emoties zit. Emoties die de ik-persoon liever onder het oppervlak had willen houden maar die bij de een na de ander die haar nabij staan naar boven komen. Het verhaal lang worstelt ze zelf met haar eigen emoties zonder daar pathetisch over te doen. Toch voel je hoe ze op springen staat.
Ik vind het wel wat om te lezen over een broer die ogenschijnlijk ver van zijn zus af lijkt te staan toch een impact op haar kan hebben simpelweg omdat hij haar broer is. Familie blijft iets bijzonders.
Wat ik minder vind, is dat de broer die nooit succes in zijn leven gekend heeft en al helemaal niet op sociaal vlak, nu door het verliezen van een van zijn onderbenen een zo'n veranderd mens is dat hij de ene persoon na de ander voor zich weet te winnen. Dit gegeven wringt wat. Maar als je daar verder niet moeilijk over doet, net zoals de broer zelf, is het een prima verhaal.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten